Υδρογόνο: Οι Αμερικανοί επιδιώκουν ματ σε Ρωσία-Κίνα με "πράσινα" υπερόπλα

Το μακρινό 2008 είχε εκδοθεί από τις εκδόσεις Λιβάνη το βιβλίο μου "Το Τέλος του Πετρελαίου και η Αρχή της Νέας Αμερικανικής Στρατηγικής".

Στη μελέτη αυτή εξέταζα τον ρόλο των "πράσινων" ενεργειακών τεχνολογιών στην αμερικανική στρατηγική και την ανάπτυξη παρόμοιων συστημάτων "καθαρής" ενέργειας, εναλλακτικών του πετρελαίου, από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Πράγματι, το αμερικανικό στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα πρωτοστατούσε και πρωτοστατεί στην ανάπτυξη ενεργειακών τεχνολογιών και συστημάτων, εναλλακτικών του πετρελαίου, που βασίζονται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και το υδρογόνο.

Ένας εκ των λόγων που συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι γιατί το αμερικανικό στράτευμα είναι το πιο μηχανοποιημένο στον πλανήτη. Οι ποσότητες πετρελαίου που καταναλώνει είναι τεράστιες, με αποτέλεσμα να χρειάζεται πολλά δισεκατομμύρια δολάρια ανά έτος για να καλύπτει τις ενεργειακές του ανάγκες. Όμως, το χρηματικό κόστος είναι το μικρότερο. Αυτό που περισσότερο απασχολεί τους Αμερικανούς είναι η επιχειρησιακή δυσκινησία που προκαλεί η "ουρά του πετρελαίου".

Συγκεκριμένα, για κάθε στρατιώτη που βρίσκεται στο θέατρο των επιχειρήσεων υπολογίζεται πως απαιτούνται περί τους δέκα στρατιώτες να βρίσκονται στη διοικητική μέριμνα. Και πολύ μεγάλο κομμάτι των καθηκόντων τους είναι να τροφοδοτούν με καύσιμα το ενεργειοβόρο αμερικανικό στράτευμα. Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη από το γεγονός ότι ο Αμερικανικός Στρατός δεν στοχεύει τόσο στην υπεράσπιση του μητροπολιτικού εδάφους των ΗΠΑ όσο στη διεξαγωγή εκστρατειών σε μακρινά μέρη του κόσμου. Έτσι, η εξάρτηση από το πετρέλαιο καθιστά ακριβή και χρονοβόρα αυτήν τη διαδικασία.

Με απλά λόγια, για να συγκεντρωθεί και για να μετακινηθεί μια σοβαρού μεγέθους αμερικανική πολεμική δύναμη σε κάποιο μέρος του κόσμου απαιτούνται πολλά χρήματα και κυρίως πολύς χρόνος. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πολέμου στον Κόλπο το 1991, όταν οι πρώτες αμερικανικές δυνάμεις που έφθασαν στη Σαουδική Αραβία μετά την κατάληψη του Κουβέιτ από το Ιράκ ήταν πολύ ελαφρά οπλισμένες δυνάμεις πεζικού "αρχικής εισόδου" (Early Entry Forces), οι άντρες της οποίας, όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί από έναν συμμετέχοντα στην επιχείρηση, «το μόνο που κάναμε ήταν να περιμένουμε τα άρματα του Σαντάμ Χουσεΐν να έλθουν να μας πατήσουν».

Και αν αυτή η αδυναμία ταχείας μετακίνησης βαρέων δυνάμεων ήταν ανεκτή την εποχή της αμερικανικής παντοδυναμίας στα πρώτα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την εποχή του "Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία", όταν ο αντίπαλος ήταν ελαφρά οπλισμένοι αντάρτες, δεν είναι ανεκτή σήμερα που η ρωσική πολεμική μηχανή έχει αναγεννηθεί και ο Κινεζικός Στρατός έχει αναπτύξει ικανότητες που αμφισβητούν άμεσα την αμερικανική πρωτοκαθεδρία.

Έτσι, οι ΗΠΑ χρειάζονται ικανότητες ταχείας ανάπτυξης βαρέων δυνάμεων ανά τον πλανήτη και για να το επιτύχουν αυτό πρέπει να απαλλαγούν από την ουρά του πετρελαίου. Και για να απαλλαγούν από την ουρά του πετρελαίου πρέπει να αναπτύξουν "πράσινες" ενεργειακές τεχνολογίες. Επιπροσθέτως, τα πράσινα ενεργειακά συστήματα προσφέρουν και μια σειρά από τακτικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα, ένα άρμα μάχης με κινητήρα υδρογόνου αντί για πετρελαιοκινητήρα παρουσιάζει εξαιρετικά μειωμένο ακουστικό και θερμικό ίχνος ενώ έχει πολύ λιγότερα ευπαθή σημεία.

Πράσινα ρομπότ και hypersonic πύραυλοι

Όμως, το πιο σημαντικό είναι ότι σήμερα έχουν προκύψει μια σειρά από καινοφανείς στρατιωτικές προκλήσεις για τις ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση των οποίων κρίσιμης σημασίας είναι η ανάπτυξη "πράσινων" ενεργειακών τεχνολογιών. Μια από τις προκλήσεις αυτές είναι οι υπέρ–υπερηχητικοί (hypersonic) πύραυλοι cruise, που θεωρούνται αυτήν τη στιγμή ως η πρωταρχική απειλή για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.

Επειδή οι πύραυλοι αυτοί δεν ακολουθούν προδιαγεγραμμένες βαλλιστικές τροχιές και έχουν τη δυνατότητα να διεξάγουν ελιγμούς σε όλα τα στάδια της πτήσης τους, θεωρείται ότι είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν και πολύ περισσότερο να αναχαιτιστούν από τα σημερινά αντιπυραυλικά αμερικανικά συστήματα. Επισημαίνεται δε ότι οι hypersonic πύραυλοι απειλούν τόσο το έδαφος των ΗΠΑ, όσο και κρίσιμης σημασίας στοιχεία της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, όπως είναι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα.

Για την αντιμετώπιση των hypersonic όπλων οι ΗΠΑ προωθούν μια νέα "διώροφη" αεροδιαστημική αρχιτεκτονική. Ο πάνω όροφος θα περιλαμβάνει κυριολεκτικά χιλιάδες δορυφόρους τηλεπισκόπισης οι οποίοι θα κινούνται σε χαμηλές περιγήινες τροχιές (LEO), ενώ ο κάτω όροφος θα αποτελείται από πολλαπλούς "θόλους" επιτήρησης, σκορπισμένους ανά τον κόσμο, αποτελούμενους από ρομποτικά αεροχήματα και αερόπλοια μεγάλου υψομέτρου, που θα μπορούν να φθάνουν ακόμη και στα όρια του "εγγύς διαστήματος" (near space) και τα οποία θα μπορούν να παραμένουν εν πτήσει για διάστημα πολλών μηνών ή ακόμη και ετών.

Τα σκάφη αυτά αναφέρονται ως "ψευδοδορυφόροι" (‘pseudosatellites’) και στόχος τους είναι να προσφέρουν έγκαιρη προειδοποίηση και δεδομένα στοχοποίησης εναντίον εχθρικών hypersonic όπλων και άλλων απειλών. Σε πιο εξελιγμένες μορφές παρόμοια αεροχήματα θα είναι εφοδιασμένα με ενεργειακά όπλα, όπως λέιζερ υψηλής ισχύος (HEL), έτσι ώστε να καταστρέφουν τους hypersonic πυραύλους.

Πηγή: slpress.gr

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.